Okres ciąży i poród siłami natury to dla kobiecego organizmu niezwykły sprawdzian wytrzymałości. Niestety, bardzo często pozostawia on po sobie nie tylko piękne wspomnienia, ale również bolesne pamiątki w postaci uszkodzeń w obrębie narządów intymnych. Kiedy dochodzi do pęknięcia tkanek lub konieczności chirurgicznego nacięcia krocza (epizjotromii), proces gojenia nie zawsze przebiega idealnie. Powstające zrosty, grube i bolesne blizny oraz nadmierne rozciągnięcie mięśni mogą prowadzić do zjawiska tzw. ziejącego wejścia do pochwy. Powoduje to nie tylko ogromny dyskomfort estetyczny, ale przede wszystkim nawracające infekcje intymne i ból podczas współżycia. W takich sytuacjach z pomocą przychodzi perineoplastyka, czyli specjalistyczny zabieg z zakresu ginekologii estetycznej, który pozwala na nowo uformować krocze, przywracając mu prawidłową anatomię, elastyczność i funkcjonalność.
Po co się to robi i kiedy zdecydować się na zabieg?
Perineoplastyka krocza to zabieg o podwójnym działaniu – estetycznym i funkcjonalnym. Wykonuje się go przede wszystkim po to, aby odtworzyć prawidłową barierę ochronną narządów rodnych. Kiedy wejście do pochwy jest nadmiernie otwarte, środowisko wewnętrzne jest stale narażone na wnikanie patogenów i wysychanie śluzówki, co skutkuje chronicznymi stanami zapalnymi. Decyzję o zabiegu warto podjąć w momencie, gdy pacjentka odczuwa stały dyskomfort w życiu codziennym – na przykład ból i ciągnięcie źle zrośniętej blizny poporodowej podczas siadania czy uprawiania sportu. To również idealne rozwiązanie dla kobiet, które z powodu uszkodzeń mięśni krocza nie czerpią satysfakcji z życia seksualnego lub odczuwają w jego trakcie ból (dyspareunia). Warto zaznaczyć, że na perineoplastykę decydują się nie tylko młode matki, ale również kobiety w okresie okołomenopauzalnym, u których zwiotczenie tkanek krocza wynika z naturalnego procesu starzenia i spadku poziomu kolagenu.
Jak wygląda operacja i czy wymaga całkowitego znieczulenia?
W przeciwieństwie do waginoplastyki, która ingeruje głęboko w ściany pochwy, perineoplastyka krocza skupia się na tkankach zewnętrznych i wejściu do przedsionka pochwy. Z tego względu zabieg ten najczęściej nie wymaga znieczulenia ogólnego (całkowitego usypiania pacjentki), co znacznie zmniejsza obciążenie dla organizmu. Najczęściej stosuje się głębokie znieczulenie miejscowe, często połączone z delikatną sedacją dożylną, dzięki czemu kobieta jest zrelaksowana i nie odczuwa żadnego bólu. Sama procedura trwa zazwyczaj od 45 do 60 minut. Chirurg ginekolog precyzyjnie wycina starą, stwardniałą bliznę poporodową oraz nadmiar rozciągniętej skóry i śluzówki. Następnie odszukuje uszkodzone włókna mięśniowe dna miednicy, zbliża je do siebie i zszywa, odtwarzając tzw. środek ścięgnisty krocza. Całość zamykana jest warstwowo przy użyciu samorozpuszczalnych nici chirurgicznych, które po kilku tygodniach ulegają biodegradacji.
Rekonwalescencja i powrót do sprawności seksualnej
Proces gojenia po plastyce krocza wymaga czasu i odpowiedniej higieny. Przez kilka pierwszych dni operowana okolica może być obrzęknięta, zasiniona i tkliwa. W tym czasie zaleca się prowadzenie oszczędzającego trybu życia, unikanie długiego siedzenia na twardych powierzchniach (warto korzystać ze specjalnych poduszek poporodowych z otworem) oraz podnoszenia ciężarów. Po każdej wizycie w toalecie krocze należy delikatnie podmywać i osuszać jednorazowym ręcznikiem. Ponieważ zszyte mięśnie i śluzówka potrzebują czasu na uzyskanie pełnej wytrzymałości, powrót do sprawności seksualnej (współżycia z penetracją) możliwy jest zazwyczaj po upływie od 6 do 8 tygodni. Wymaga to jednak wcześniejszej wizyty kontrolnej u ginekologa, który upewni się, że proces bliznowacenia przebiegł prawidłowo.
Przeciwwskazania i ewentualne skutki uboczne
Choć perineoplastyka jest zabiegiem bezpiecznym, jak każda interwencja chirurgiczna posiada pewne ograniczenia i niesie ze sobą ryzyko powikłań.
Główne przeciwwskazania do zabiegu to:
-
Ciąża oraz wczesny okres połogu (należy odczekać minimum 6 miesięcy od porodu).
-
Aktywne infekcje intymne (bakteryjne, grzybicze lub wirusowe, w tym aktywna opryszczka).
-
Zaburzenia krzepnięcia krwi oraz nieuregulowana cukrzyca (utrudniająca gojenie ran).
-
Choroby nowotworowe i czas w trakcie trwania miesiączki.
Do możliwych skutków ubocznych i powikłań pooperacyjnych zaliczamy:
-
Przejściowe: krwiaki, obrzęki, przedłużające się krwawienie z rany, a także dolegliwości bólowe w pierwszych dobach po zabiegu.
-
Infekcje: w przypadku nieodpowiedniej higieny rany może dojść do zakażenia miejscowego, które wymaga wdrożenia antybiotykoterapii.
-
Powikłania czynnościowe (bardzo rzadkie): rozejście się szwów, powstanie nieestetycznych bliznowców (u osób z taką tendencją) lub zbyt mocne zwężenie wejścia do pochwy, które może paradoksalnie prowadzić do bolesnych stosunków w przyszłości. Z tego powodu wybór doświadczonego ginekologa plastyka jest sprawą priorytetową.
0 komentarzy